Był rok 1945 kończyła się jedna z najokrutniejszych wojen w historii ludzkości, po latach strachu, bólu po utracie bliskich i ciągłego narażania życia w wyniku ustaleń międzynarodowych i zmiany granic wielu ludzi musiało porzucić swoje rodzinne tereny i przenieść się w inne nieznane im miejsca. W ten to sposób na tereny tzw. Ziem Odzyskanych zaczęli przybywać repatrianci, wśród których było także wielu ewangelicznie wierzących chrześcijan.

Toczyły się jeszcze działania wojenne, gdy wiosną 1945 roku przybył do Legnicy WŁADYSŁAW SUHAK, który szukając społeczności z wierzącymi nawiązał kontakty z ewangelicznie wierzącymi niemieckimi rodzinami, wśród których znaczną rolę odgrywali rodzina NYTSCHKE (NYCZE), oraz rodzina HOFFMAN, z której to siostra ELIZA przez pierwsze lata służyła grą na organach i fisharmonii. Następnie M. POPŁAWSKI. Na przełomie lipca i sierpnia przyjechał do Legnicy br. Stefan OSADCA. W sierpniu br. MARIAN VOIGT a w październiku br. KAZIMIERZ CZEPIELUK.

Rozpoczęły się regularne spotkania po domach. Pierwszym pastorem, wówczas nazywanym „Przełożonym Zboru”, był br. WŁADYSŁAW HUSAK. Nastał rok 1946 Do Legnicy przybywają nowe rodziny STEFAN ZIEMBA – senior, JÓZEF KUCZMA, STANISŁAW STUDENNY z rodzinami. W tym też roku przywództwo w zborze przejmuje br. KAZIMIERZ CZEPIELUK i zostaje nowym Przełożonym Zboru jest on aktywniejszy od swojego poprzednika i bardziej znany wśród ludzi przybywających ze wschodu.

Pracy było wiele, ludzie szukając nowego miejsca dla siebie wędrowali z miejsca na miejsce, rodziny niemieckie opuszczały te tereny, inni tu przyjeżdżali. Trzeba było zebrać wszystkich w jedną grupę, pomóc się skonsolidować, aby stanowić jedną rodzinę. Duże znaczenie miało w tym posiadanie własnego obiektu, gdyż rozrastająca się społeczność nie mieściła się już w domach. Po nieudanych próbach uzyskania kaplicy przy ul. J. Krasickiego, pojawiła się możliwość przejęcia obiektów po niemieckim Kościele Apostolskim przy ul. H. Pobożnego. Ta okazja została wykorzystana i tak latem 1946 roku zbór stał się właścicielem obecnej kaplicy.

Warto wspomnieć, że w tym samym czasie zawiązały się grupy w TRZCIŃSKU, JANOWICACH WIELKICH i we LWÓWKU ŚLĄSKIM. Pracowali w nich między innymi tacy bracia, jak KOZIURA, HUNIAT, SOSULSKI, MELCER, LESZCZYŃSKI. Zbory zaczęły współpracować ze sobą, choć warunki podróżowania były bardzo trudne. Br. ALEKSANDER MAŃKOWSKI wspomina to tak „ Aby dostać się do Lwówka można było dojechać tylko do Płakowic a stamtąd pieszo do Lwówka, z powrotem tak samo. Bywało także tak, że po wieczorowym nabożeństwie w Janowicach Wielkich wracaliśmy do Legnicy pieszo (około 50 km.) a rano bracia szli do pracy. Ale radość przepełniała nasze serca na widok jeden drugiego”.

W roku 1947 odbył się pierwszy chrzest wodny w zborze. Zorganizowano pochód z kaplicy nad wodę i tam został ochrzczony między innymi br. Stanisław Przystajko. Rozpoczęła pracę Szkółka Niedzielna i młodzież.

Sytuacja prawna zboru była dość skomplikowana. Jako zbór wyznawaliśmy zasady wiary zgodne z zasadami Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej, lecz Kościół ten nie był uznawany ani przez władze przedwojenne, ani okupacyjne, toteż funkcjonowaliśmy w strukturach Kościoła Metodystycznego. Taki stan musiał rodzić problemy i niezręczności. Podjęto próby legalizacji Kościoła. Zaczęto przygotowywać ogólnopolską konferencję przedstawicieli Kościołów Wiary Ewangelicznej w Legnicy. Dużą rolę w tej pracy wykonał przybyły tu w tym roku br. ALEKSANDER MAŃKOWSKI. Konferencja ta odbyła się w 1948 roku. Podjęto na niej próby sprecyzowania programu działalności Kościoła, opracowanie Statutu i stworzenia bardziej jednolitego organizmu, gdyż dotychczas były to bardzo luźno związane ze sobą społeczności.

Powołano nowy zarząd tego Kościoła. Było to bardzo ważne w historii Kościoła gdyż jednym z istotniejszych zarzutów przeciw oficjalnemu uznaniu Kościoła był, że nie stanowimy jednolitego organizmu. Wydarzenia te spowodowały, że jako zbór wystąpiliśmy ze struktur Kościoła Metodystycznego i zaczęliśmy funkcjonować, jako Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej. Zaowocowało to też tym, że połączyły się w jeden zbór dwie grupy – grupa spotykająca się przy ul. H. Pobożnego z grupą spotykającą się przy ul. J. Krasickiego. Rok 1949 to umacniania się zborów, nawiązywanie współpracy i choć nikt wtedy tego nie wiedział przygotowywania się do przeżyć roku 1950.

W 1950 roku powstaje chór zborowy pod kierownictwem Stefana Ziemby – juniora, którego pierwszą nauczycielką gry na fisharmonii była wspomniana na wstępie Eliza Hoffman. Muzyka zajmowała zawsze znaczące miejsce w legnickim zborze, a różne zespoły były jego chlubą. Aby uporządkować życie między zborowe podjęto próby zorganizowania Ogólnopolskiej Konferencji braterskiej. Władze nie zgodziły się ale w zamian jesienią 1950 roku z nieznanych przyczyn (można się tylko domyślać, że był to program walki z Kościołem, a były to tak zwane czasy Stalinowskie), aresztowano cały zarząd Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej. Padł lęk na tak młode wówczas zbory, aresztowano ich przywódców, zamykano i oplombowywano kaplice, robiono rewizje w domach, niszczono i palono Biblie i literaturę chrześcijańską. W Legnickim zborze represjami dotknięci zostali: – przełożony br. Kazimierz Czepieluk – 9 m-cy w więzieniu – z-ca przełożonego br. Aleksander Mańkowski – 6 m-cy więzienia – br. Stefan Ziemba – zatrzymany i po przesłuchaniu zwolniony. Ale zbór trwał, modlono się i słuchano Słowa Bożego, podobnie jak pierwsi chrześcijanie opisani w Dz. Ap. w rozdziale 12.

Rok 1953 przyniósł istotne zmiany w sferze uregulowań prawnych zboru. Wiosną zorganizowano w Brzegu nad Odrą Ogólnopolską Konferencję przedstawicieli ugrupowań ewangelikalnych, zwaną też „BRATERSKĄ”. Zapoczątkowała ona proces (trwający do 1956 roku) wejścia Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej do istniejącego od 1947 roku Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego. Stało się to pod dużą presją władz, które chciały utrzymać samodzielne mniejszościowe ugrupowania religijne razem. W skład ZKE wchodziło pięć ugrupowań: Stanowczy Chrześcijanie, Ewangeliczni Chrześcijanie, Wolni Chrześcijanie, Kościół Chrystusowy, oraz my Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej. ZKE istniał do 1988 roku, kiedy to nastąpiła jego reforma a nasze ugrupowanie przyjęło nazwę Kościoła Zielonoświątkowego i tak zostało zarejestrowane.

W roku 1954 Przełożonym Zboru został Aleksander Mańkowski. Pełnił swą służbę przez 33 lata do 31 października 1987 roku tj. do dnia swojej śmierci. Nowe okoliczności polityczne sprawiły, że praca w tym okresie rozwijała się dość prężnie – współpraca między zborami – praca z dziećmi w Szkółce niedzielnej – praca z młodzieżą – chór – zespół mandolinistów.

Praca ewangelizacyjna owocuje przyłączeniem się do zboru coraz to nowych ludzi, oni to wnoszą nową zachętę i siły do wytrwalszej służby Bogu i ludziom. Powstają placówki – w Strzegomiu w roku 1963 a jej założycielem i pierwszym kierownikiem był Karol Zając – w Jaworze w tym też roku a kierownikiem zostaje Franciszek Malinowski. Wielu ludzi poświęcało swój czas i swoje siły, aby być jak najbardziej przydatnym Bogu i zborowi. Olga Januszewska – „ciocia”, która wychowała wiele pokoleń Szkółki niedzielnej, Paweł Janulek – prowadził chór i młodzież, Stefan Ziemba junior – długoletni starszy zboru, dyrygent chóru, prowadzący zespół mandolinistów, usługujący grą na fisharmonii i organach. Konstanty Zając – długoletni starszy zboru, drugi pastor, prowadzący młodzież. Wiesław Ziemba – dyrygent chóru, współzałożyciel zespołu „Anastasis”, oraz potem pastor zboru. Marian Brusiło, Stanisław Przystajko, Franciszek Roliński, Franciszek Malinowski, Sergiusz Zając, Jan Augustyn, Józef Szwedo, Julian Wodała, Zdzisław Frasołowicz, Eugeniusz Hrycyna, Tadeusz Krystoń, Zbigniew Skrobuk, Zbigniew Ziemba, Jan Melcer, Piotr Mikulak, Wanda Filipek, Andrzej Foigt i wielu, wielu innych, których nie sposób wymienić.

Podejmowane są przedsięwzięcia przekraczające możliwości lokalnego zboru takie jak: – remont kaplicy po powodzi w 1997 roku, – pomoc charytatywna w okresie kryzysu gospodarczego dla ludności i Instytucji – budowa zaplecza socjalno – biurowego. Realizacja tych przedsięwzięć była możliwa dzięki osobistemu zaangażowaniu pastora Al. Mańkowskiego i jego przyjaciół z zagranicy. Były one też podwaliną do powstania w przyszłości Świetlicy Środowiskowej zajmującej się pracą wśród dzieci i młodzieży z dzielnicy Zakaczawia.
W 1987 roku pastorem zboru zostaje Wiesław Ziemba. Służba Pańska pod przywództwem młodego 35 letniego pastora nie ponosi uszczerbku. Wręcz przeciwnie – nowy świeży umysł i nowe siły sprawiają, że zbór powiększa się dość szybko stając się ponad 200 osobowym zborem.

W 1992 roku ukończona zostaje budowa, liczne kontakty zagraniczne owocują goszczeniem wielu gości zagranicznych, nawiązuje się młodzieżowa współpraca między zborem „Anastasis” zborem z Meincton w Anglii. 25 maja 2003 roku grupa około 150 osób na czele z Pastorem opuścili Kościół Zielonoświątkowy, przyłączając się do Kościoła Bożego w Chrystusie. Pastorem zboru został Piotr Mikulak, który wraz z czterdziestoma pozostałymi osobami kontynuował działalność zboru.